دیجی لند | اخبار دنیای دیجیتال اخبار دیجیتال | اخبار فن آوری

هوش مصنوعی می تواند بهترین ابزار برای کاوش جهان باشد

هوش مصنوعی می تواند بهترین ابزار برای کاوش جهان باشد

از اخبار علم و فن آوری خبرگزاری ها گفته اند که:

در جهت درک بهتر از کیهان، ما هر روز حریص تر می شویم و بیش از قبل به اطرافمان نظر می کنیم. ماهواره ها هر سال چندین ترابایت معلومات به زمین می فرستند و حتی یک تلسکوپ در حال تولید در کشور شیلی می تواند هر شب ۱۵ ترابایت داده ثبت کند.

برای انسان غیر قابل تصور است که بتواند همه این معلومات را بررسی کند. کارلو انریکو پتریلو به وبسایت ورج بیان میکند: «نگاه کردن عکس ها کهکشان ها عاشقانه ترین بخش کار ماست. سخت متمرکز ماندن است.» بدین دلیل است که پتریلو یک برنامه هوش مصنوعی را برای این کار پرورش داده است.

پتریلو و همکارانش در جستجوی پدیده ای می گردند که اساسا یک تلسکوپ فضایی است. وقتی یک شئ عظیم (یک کهکشان یا سیاهچاله) در فاصله بین منبع نور و مشاهده گر روی زمین قرار می گیرد، در فضا و نور اطراف خمیدگی ایجاد می کند و ذره بینی ایجاد می شود که می گذارد اخترشناسانی چون پتریلو بخش های بسیار دور و محشر قدیمی کیهان را ببینیم، بخش هایی که ما از دیدن آن در حالت عادی محروم هستیم.

به این ترفند، ذره بین گرانشی می گویند و این ذره بین ها به ما خواهند گفت که کیهان از چه ساخته شده. این روند بسیار کند و آهسته صورت می گیرد. اینجا است که هوش مصنوعی وارد می شود و ذره بین گرانشی تازه ابتدای راه است.

اندرو انجی، پروفسور دانشگاه استنفورد بیان میکند ظرفیت هوش مصنوعی در این حد است که می تواند هر کاری که انسان انجام می دهد را اتوماتیک پیش ببرد.

اخترشناسانی که با هوش مصنوعی کار می کنند تنها در جستجوی دسته بندی معلومات به وسیله این تکنولوژی نیستند. آن ها در حال کاوش چیزی هستند که امکان دارد اکتشاف علمی بطور کلی تازه ای باشد و هوش مصنوعی بتواند بخش های دیده نشده از کیهان را نقشه برداری کند.

با اینحال ابتدا سر وقت ذره بین گرانشی برویم. نظریه نسبیت عام اینشتین، این پدیده را در دهه ۳۰ میلادی پیش بینی کرده بود با اینحال اولین نمونه آن تا سال ۱۹۷۹ پیدا نشد. چرا؟ چون فضا بسیار بزرگ است و بسیار طول می کشد تا انسان ها قادر باشند آن را بررسی کنند، مخصوصا بدون تلسکوپ های حال حاضر. بدین جهت تا به امروز چندان قاطعانه در باب آن صحبت نشده بود.

لیلیا ویلیامز، پروفسور اخترشناس دانشگاه مینسوتا بیان میکند: «ذره بین هایی که تا اینجای کار یافته ایم از راه های بسیاری انتشار یافته اند. عده ای را تصادفی یافته ایم، به وسیله افرادی که سرگرم بررسی یک چیز دیگر بودند. عده ای دیگر نیز طی دو یا سه نقشه برداری به روش آگاهانه پیدا شدند. باقی نیز همگی شانسی بوده اند.»

بررسی عکس ها کاری است که هوش مصنوعی در آن واقعا خوب است. از این جهت پتریلو و همکارانش در دانشگاه های بُن، ناپولی و گرونینگن سر وقت شبکه های عصبی رفته اند. ابتدا داده های بسیاری را در دست این برنامه قرار می دهند و سپس برنامه از الگوها آگاه می شود.

این شبکه های عصبی کارشان در تشخیص داده های تصویری درجه یک است و بدین جهت همه نوع سیستم های بینایی ماشینی را می توان به وسیله آن ها تولید. از دوربین های موجود در سیستم رانندگی اتوماتیک اتومبیل ها گرفته تا توانایی تشخیص چهره در عکس فیس بوک.

اول از همه، محققان ۶ میلیون تصویر غیر حقیقی را در دست شبکه عصبی قرار دادند و به آن آموختند که کدام یک ذره بین گرانشی است و کدام یک نیست. سپس سیستم را آزاد کردند تا خودش آزادانه الگوهای مرتبط را بیابد و سپس در چشم به هم زدنی می تواند هر آنچه آموخته را شناسایی کند.

پتریلو بیان میکند یک نیروی انسانی خیلی خوب می تواند با سرعت ۱۰۰۰ تصویر در ساعت این کار را پیش ببرد. ایشان انتظار دارد که از بین هر ۳۰ هزار کهکشان، یک تصویر از ذره بین گرانشی پیدا شود. از این جهت اگر این نیروی انسانی بدون خواب و استراحت، یک هفته پیوسته کار کند ۵ یا ۶ مورد پیدا خواهد نمود.

هوش مصنوعی با اینحال در ۲۰ دقیقه می تواند ۲۱ هزار و ۷۸۹ تصویر را بررسی کند. تازه این دستاورد روی پردازشگر یک رایانه محشر قدیمی انتشار یافته نه یک سیستم توانمند حال حاضر.

این شبکه عصبی به اندازه یک رایانه دقیق نبود. ۷۶۱ تصویر به وسیله سیستم انتخاب شد که بعد از بررسی پژوهشگران این تعداد به ۵۶ رسید. باید بررسی های بیشتری صورت می گرفت تا ثابت شود که همه این ۵۶ تصویر مرتبط به ذره بین گرانشی هستند که از نگاه پتریلو تنها یک سوم عکس ها آن چیزی است که به دنبالش هستند.

در حقیقت با یک مقایسه ساده قادریم بگوییم که هر دقیقه، این هوش مصنوعی یک ذره بین گرانشی یافته. طی دهه های قبلی کمی بیشتر از صد ذره بین گرانشی به وسیله محققان در تمامی دنیا پیدا شده و کفایت می کند به این هوش مصنوعی دو ساعت فرصت دهید تا بیش از همه دهه های قبلی ذره بین گرانشی بیابد.

این یافته ها می تواند منجر به یک اتفاق و جواب به پرسش بزرگ بشر شود: جهان از چه بوجود آمده؟ ماده ای که ما با آن آشنا هستیم و سیاره، ستاره ها، شهاب سنگ ها و… را بوجود آورده تنها ۵ درصد از کل موجودی فیزیکی این جهان است و ۹۵ درصد باقی، فرمی از ماده است که ما با آن آشنایی فراوانی نداریم.

هوش مصنوعی چه کارهای دیگری انجام می دهد؟ پژوهشگران روی یک سری ابزار تازه نیز تلاش نموده اند. عده ای مانند پتریلو دنبال شناسایی کهکشان ها هستند و عده ای دیگر نیز دنبال امواج و سیگنال هایی رفته اند که منشا آن از زمین و اطرافش نیست.

دیگر مانند قبلی نیست که محققان شب های صاف و بی ابر به تماشای آسمان بنشینند و حرکات را بررسی کنند. بجای آن تلسکوپ ها و کامپیوترها اکتیو هستند، عکس ها را ثبت می کنند و به بررسی آن ها می پردازند. هوش مصنوعی و رایانه حتی یک ثانیه هم چشم روی هم نمی گذارند که چیزی ندیده بگذرد.

اگر بخواهیم جمع بندی کنیم می دانیم که انسان ها خطای بیشتری دارند و به جز خطا، سرعتشان در مقابل ماشین ها شدیدا کمتر است. اگر یک سیستم به خوبی پرورش داده شود می تواند درصد خطایی نزدیک به صفر داشته باشد.

با اینحال بحث اصلی بر سر شناسایی و طبقه بندی کردن یک سری معلومات نیست. محققان می خواهند به دلیل هوش مصنوعی، تولید کنند و نه طبقه بندی.

اگر همه این متودها پاسخگو باشد و راه های تازه مورد استقبال قرار گیرند، در آتی می توان باب تازه ای در دانش گشود و به دلیل آن پرسش های مهم و بیشتری را در باب کیهان، منشا جهان و حیات به چنگ آورد.

امیدواریم این نوشته پیرامون علم و تکنولوژی مورد استقبال شما قرار گرفته است.

منبع